Urszula

W roku 2002 wokalistka obchodziła 20-lecie swojej kariery artystycznej. Z tej właśnie okazji wydała ten dwupłytowy kompilacyjny album, będący podsumowaniem jej dotychczasowej działalności. Na pierwszej płycie znalazło się 12 największych przebojów Urszuli Kasprzak w wersjach studyjnych (m.in. "Anioł wie", "Żegnaj więc", "Coraz mniej", "O nim", "Niebo dla Ciebie", "Rysa na szkle", "Ja płaczę", "Klub samotnych serc" i "Piesek Twist") oraz jeden premierowy utwór "To co było, nie wróci (już)". Jest to kompozycja Stanisława Zybowskiego, zmarłego w 2001 roku męża Urszuli, do któ­rej napisała ona nostalgiczny, ale pełen optymizmu tekst. Druga płyta to 11 wielkich przebojów wokalistki, ale w wersjach koncertowych (m.in. "Za Twoje zdrowie", "Fatamorgana", "Ten tato", "Bogowie i demony", "Rock ‘n roll", "Biała droga", "Żegnaj więc", "Konik na biegunach", "Dmuchawce, latawce" i "Malinowy król"). We wkładce do płyty umieszczono wiele niepublikowanych wcześniej zdjęć Urszuli, z początków jej pracy na polskiej scenie muzycznej. Album sprzedawany jest w cenie pojedyńczej płyty.

Ponad dwa lata fani wokalistki musieli czekać na ten album. Zawiera on 9 utworów, które w sumie trwają 47 minut. Płyta została nagrana na przełomie 2000 i 2001 r., w domowym studio „Vega”. Autorem muzyki jest Staszek Zybowski, gitarzysta i życiowy partner Urszuli Kasprzak. Jedynie za kompozycję „Klub Samotnych Serc” odpowiada Wojciech Kuzyk, basista zespołu. Wszystkie teksty napisała wokalistka, a producentem i realizatorem nagrań jest Staszek Zybowski. Na płycie Urszuli towarzyszą: na gitarach Staszek Zybowski, na basie Wojciech Kuzyk, na klawiszach Sławek Piwowar, na drugiej gitarze Jacek Chilkiewicz, zaś na perkusji - poza piosenką „Udar”, którą nagrał Robert Szymański - nowy bębniarz Krzysiek Poliński. Ponadto Ania Stankiewicz w chórkach, a na przeszkadzajkach Wojtek „Malina” Kowalewski. „Udar” to typowy album Urszuli, utrzymany w charakterystycznej dla niej stylistyce. Znalazło się na nim zarówno kilka ballad („Dzięki”, „Taka jak ty”), jak i ostrzejsze nagrania („Zaratustra”, „Bridget Jones”). Kończący płytę „Progress” to 15-minutowy utwór jazzująco-jammujący, pełen improwizacji i zabawy brzmieniem oraz dźwiękami.